در بیداری لحظه ها

پیکرم کنار نهر خروشان لغزید

مرغی روشن فرود آمد

و لبخند گیج مرا برچید و پرید

ابری پیدا شد

و بخار سرشکم را در شتاب شفافش نوشید

نسیمی برهنه و بی پایان سر کرد

و خطوط چهره ام را آشفت و گذشت

درختی تابان

پیکرم را در ریشه سیاهش بلعید

طوفانی سر رسید

و جاپایم را ربود

نگاهی به روی نهر خروشان خم شد

تصویری شکست

خیالی از هم گسیخت

سهراب سپهری                         

موضوع مطلب :